Lifestyle

Gezinsuitbreiding

Thuis hebben wij de twee beste katten die er maar bestaan. Hun namen zijn niet bepaald origineel, maar zijzelf wel. Ja, natuurlijk zijn ze lui en verwend en worden ze gek als wij leverworst aansnijden, maar ze zijn vooral hartstikke lief. Geen andere kat kan zo lief en schattig als de onze zijn, dacht ik. Totdat ik de liefste kittens van de wereld ontmoette. Ja, toen veranderde mijn mening toch wel een beetje.

Een paar weken geleden was ik bij een vriend van mijn moeder, een boer, op bezoek. Mijn moeder had van te voren al een keer verteld dat hij drie nestjes met jonge katjes had, dus moest ik – Sanne, inmiddels 22 jaar oud – al huppelend de katjes begroeten. De katjes waren hooguit vier weken oud, konden nog niet lopen en trilden toen ik ze in mijn armen – nou ja, handen, want zo groot waren ze echt niet – nam. Bij de eerste aanraking wist ik het: ik was verkocht. Dat wij thuis al twee ontzettend lieve, schattige en vooral twee heel verwende katten hebben, negeerde ik op dat moment. Toen maakte de vriend van mijn moeder een opmerking die hij beter niet had kunnen maken: ik mocht één van de katjes wel mee naar huis nemen. Vanaf dat moment was ik niet meer te redden.

Later vernam ik dat er in het derde nestje een grijs katje lag die bij de geboorte door de moeder was afgestaan. Dit katje is door de zoon van de boer bij een andere moeder neergelegd, die hem/haar als eigen jong opgenomen heeft. Bij de geboorte waren er echter al gelijk wat complicatie ontstaan. Zo was het kittentje namelijk én te klein én was hij geboren met de neurologische aandoening ataxie. Welke vorm van ataxie was niet bekend, alhoewel dat voor mij niet uitmaakte. Aangezien ik het niet over mijn hart kon verdragen om het katje aan iemand anders mee te geven, had ik ervoor gekozen om twee kittens te adopteren. Want: zo gek ben ik nou eenmaal. Helaas is dit katje uiteindelijk overleden. De boer en zijn kinderen konden het katje namelijk niet meer vinden, en als een kat gaat overlijden, willen ze alleen zijn, wat betekent dat ze een plekje zoeken waar ze in alle rust en stilte alleen kunnen heengaan.

Geduld is niet één van mijn sterkste kanten, en aangezien de kittens destijds nog veel te klein waren om al mee naar huis te gaan, moest ik nog een paar weken wachten voordat ze oud en wijs genoeg waren om afscheid van de moeder te kunnen nemen. Na vier weken braaf doch ongeduldig te hebben gewacht, kon ik ze op donderdagmiddag, de middag voor mijn verjaardag, ophalen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om alsnog twee kittens te adopteren, ook al was het grijze katje inmiddels overleden.

Het kiezen van een katje is nogal een happening op zich. Als je namelijk zeven katjes voor je hebt liggen, al piepend en spelend en kroelend, en jij wilt ze eigenlijk allemaal wel meenemen, dan is het toch lastig om die keuze vervolgens van zeven te beperken tot twee. Maar het is mij gelukt: ik heb twee lieve, schattige en vooral heel speelse kittens uitgekozen. Een lapjeskat en een donker gestreepte.

Welkom, Nora en Beertje. Ik beloof dat ik net zoveel van jullie zal houden als van de andere twee katten. Ik beloof dat jullie net zo geweldig en aandoenlijk zijn. ik beloof jullie een veilige plek waar jullie in alle rust en plezier kunnen opgroeien en later, wanneer ik op kamers ga, beloof ik dat jullie met mij mee gaan reizen; de wijde wereld in.

Beertje (boven) en Nora (onder)

Previous Post Next Post

You may also like

Leave a comment

Leave a Reply

*